Herfstkleuren

Als verwaaiende herfstbladeren brengt het lot een aantal oudere mannen en vrouwen bij elkaar. Tegen de achtergrond van een zorgstelsel dat steeds meer wordt gedicteerd door commerciële motieven, ontdekken de hoofdpersonen langzaam maar zeker de roman die elk van hen met zich meedraagt. Hun verhalen, hun levensgeluk en hun traumatische ervaringen kruisen elkaar op vaak pijnlijke maar altijd ontroerende wijze. Dit leidt tot bekentenissen, tot ogenschijnlijk onoverbrugbare verschillen in de beleving van één en dezelfde gebeurtenis, tot lachwekkende schermutselingen en tot heftige confrontaties..., allemaal sporen die het leven heeft getrokken..., allemaal herinneringen..., weifelend op zoek naar de innerlijke ruimte waar niets te donker is om aan het licht te mogen komen.

Het detail wordt niet geschuwd. In de kleine ruimte die vaak bijna ongemerkt wordt opgezocht, houden treffende observaties, subtiele dialogen en een bijna microscopische psychologie elkaar spelenderwijs in balans.

Lezers aan het woord


‘...leest als een trein...’

‘...indrukwekkende en zeer waardevolle roman...’

‘...actueel thema, op een bijzondere wijze uitgewerkt...’

‘...prachtige passages...’

‘...mooie, verrassende plots...’

‘...trefzeker proza...’

‘...een schitterend boek...’